Smile

สืบเนื่องจากไปอ่าน Entry นึงของคุณกอล์ฟเข้า ก็โดนแท็กโดยบังเอิญจากประโยคสุดท้าย

ประกอบกับเมื่อสองวันที่แล้ว ไปค้นพบสมุดไดอารี่ที่ทำกันเองในกลุ่มเพื่อนๆสมัยมหาลัย

เลยหยิบมานอนอ่านอย่างจริงจัง  เลยคิดว่า เอาเรื่องราวเก้าสิบเปอร์เซ็นต์จากไดอารี่สองสามเล่มนั้น

มาเล่าซะเลยดีกว่า เพราะมันก็อาจจะเรียกว่า สิ่งเล็ก ๆ ที่เรียกว่ารัก (ครั้งแรก) ...มั้ง

 

 

เนื่องจากมัธยม เรียนหญิงล้วน จึงไม่ได้รู้จักมนุษย์ผู้ชายมากนัก นอกจากน้องๆ ชั้นประถม คุณครู

กับคนแถวบ้าน

( หนุ่มแถวบ้านนี่ ตอน ม.สาม (แรดแต่เด็ก)  เคยเหมือนจะคบกันประมาณสี่เดือน

โทรคุยกันอย่างเดียวแล้วก็อุปทานไปเองว่ารัก แต่เราว่าคนนี้ไม่ใช่ สุดท้ายก็เลิกแล้วต่อกันไปแบบ งงๆ)

 

 

 

แต่คนที่ทำให้เราแทบเสียสติจริงๆ น่าจะเป็นคนๆ หนึ่งตอน เรียนมหาวิทยาลัย

เราได้สบตากับเค้าในวันงานประจำปีของมหา'ลัย ในช่วงปีหนึ่งเทอมสอง

เหมือนมีอะไรมาสะกด ทำให้ตั้งแต่นั้น เราก็อยากรู้จักคนๆนี้มากขึ้น...

 

 

เราทำงานอย่างหนัก สืบจากเพื่อนบ้าง จากข้อมูลห้องสมุดบ้าง

จากเอกสารที่แปะประกาศไว้แถวกองกิจการนักศึกษาบ้าง

ทำให้เรารู้จัก ชื่อ รหัส วันเกิด ที่อยู่ เบอร์โทร ข้อมูลปึ้ก!

 

แต่ปีหนึ่งผ่านไป ไม่เคยได้คุยกับคนๆนี้เลย ได้แต่แอบมอง

เดินผ่านในที่ ๆ คิดว่าเค้าจะต้องเดินมา 

แค่ได้มองก็มีความสุขไปทั้งวัน วันไหนเจอก็เขียนลงในไดอารี่

เขียนแม้กระทั่ง วันนี้ใส่เสื้อสีอะไร ตบท้ายด้วยน่ารักจัง ตลอด 

ส่วนวันไหนไม่เจอ ก็เขียนบ่นว่าวันนี้ยังไม่เจอเลย ใจร้ายจังไม่โผล่มาให้เห็นบ้าง

 

 

แรงบันดาลใจที่ทำให้ชอบไปมหาลัยแม้กระทั่งวันหยุด ก็เป็นเพราะคนๆ นี้ 

 

 

เราเพ้อเจ้อมากจนเพื่อน ๆ รู้กันหมด แม้กระทั่งเพื่อนเค้าเองก็คงรู้ด้วย 

 ในไดอารี่ เราวาดรูปคนๆนี้ไว้ เป็นรูปที่วาดได้สวยที่สุดที่เคยวาดแล้ว (วาดด้วยใจ)

 

แต่มักจะมีเรื่องให้เราทำตัวเปิ่นต่อหน้าเค้าเสมอ...

 

 

วันนึงเราไปยืนซื้อก๋วยเตี๋ยวอยู่ เค้ามายืนต่อเรา ในเวลานั้น ใจสั่น ตื่นเต้นมาก

ตอนมาเติมเครื่องปรุง เค้าก็เดินมาปรุงพอดี เหตุการณ์ไม่คาดคิดก็บังเกิด...

เกดลดาทำช้อนพริกป่นตกลงพื้นเลยค่า มือสั่น แต่แทนที่จะหยิบช้อนไปวางไว้ข้างๆ แล้วเอาช้อนใหม่

มาใส่ไว้ เกดลดาดันหยิบช้อนนั้นมาใส่ไว้เหมือนเดิม ต่อหน้าต่อตาคนที่เราแอบชอบ 

โอ้ววววววววว ม๊ายยยยยย กว่าจะรู้ตัวก็เดินออกมาแล้ว เจ็บใจตัวเองชะมัด!

 

เคยมีครั้งนึง เพื่อนพยายามให้เราได้คุยกับเค้า โดยเข้าไปทักเค้าให้ ก็เดิน ๆ มาด้วยกัน

แล้วก็เดินทิ้งห่างให้เราเดินมาคู่ ๆ กะเค้าพอดี เราได้ทักเค้าไปประโยคนึงเองมั้ง

พอเค้าตอบกลับมา ก็เก็บอาการมากรี๊ดกระโดดดีใจต่อหน้าเพื่อน ๆ ตอนเดินแยกกันแล้ว 

 

อาการหนักมากจริง ๆ ค่ะ จริงๆ มีวีรกรรมอีกเยอะมาก เล่าไม่หมด เพราะเราแอบชอบเค้ามาสามปีเต็ม ๆ

โดยไม่กล้าทำอะไรเลย นอกจากแอบได้คุยจากสถานการณ์ต่างๆ ที่เพื่อนๆ ช่วยแบบนี้

 

แต่นึกถึงทีไรก็มีความสุขทุกทีเลยล่ะ :) 

ที่บอกว่าสามปีเต็มเพราะ มาถึงวันงานประจำปีของมหาลัย และในวันนั้นเราก็ตัดสินใจหักดิบ 

ว่าเราจะเลิกชอบแล้วนะ มันทรมานอ่ะ นับวันยิ่งทรมาน คุยก็ไม่กล้า เพื่อนก็ด่าว่า ป๊อด

วันนั้น เหมือนคนอกหักเลยค่า แอบร้องไห้ด้วย บ้ามากๆ ไม่ได้ทำไรสักอย่าง เค้าก็ไม่ได้รู้ด้วยเล๊ย

 

และตั้งแต่ันั้น ก็มักมีเหตุให้เจอกันบ่อยหนักกว่าเดิม - -' แต่เราก็เก็บอาการไม่ดี๊ด๊ามากแล้ว 

แต่ในใจก็ยัีงสั่นอยู่เสมอ และคิดว่า ไม่ว่าเจอเมื่อไหร่ ก็ยังเป็นอยู่ แม้จะไม่อะไรแล้ว 

 

และล่าสุดก็รู้ว่าเค้ามีแฟนแล้ว น่ารักมาก ๆ ด้วยล่ะ :)

 

จนตอนนี้ก็ตอบตัวเองไม่ได้ ว่ามันคือ รัก รึว่า หลง (ดูจากพฤติกรรมนี่ออกแนวคลั่งมากกว่า - -')

 

 

// แอบเอาเพลงประกอบมาใส่ เนื้อหามันช่างเข้ากัน ฮ่าๆ

 



 
สิ่งเล็กๆ ที่เรียกว่ารัก
 
หากสิ่งที่เจอมันจะเพียงแค่บังเอิญ ก็คงจะเป็นความบังเอิญครั้งยิ่งใหญ่
ทำให้ได้รู้ทันทีว่ารักเป็นเช่น ไร ความหวั่นไหวที่ได้พบในวันนี้

เก็บอาการไว้จนในใจห้ามไม่อยู่ ไม่อยากให้รู้มีอะไรซ่อนในใจ
เป็นสิ่งเล็กเล็กในมุมลึกลับในหัวใจ เก็บเอาไว้เผื่อวันหนึ่งเธอจะรู้

* สิ่งที่เล็กเล็กที่ฉันเรียก มันว่าความรัก
แค่เพียงได้รักเท่านั้นคงไม่ยิ่งใหญ่
แต่โลกของฉันนั้นหมุนไปด้วยหัวใจที่ได้รักเธอ เพราะเธอคือ…
สิ่ง ที่เล็กเล็กที่ฉันเรียกเธอว่าความรัก
เก็บคำว่ารักไม่กล้าพอจะพูดไป อยากให้เธอรู้ฉันรักเธอสุดหัวใจ
วันพรุ่งนี้เป็นไง…หัวใจเป็นของเธอ

สิ่ง ที่เธอเห็นคงจะดูไม่ยิ่งใหญ่ แต่มันมีแรงบันดาลใจมากเพียงพอ
แต่ข้าง ในนั้นยังมีหัวใจที่เฝ้ารอ อยากให้เธอมองให้เห็นที่ตรงนี้

ซ้ำ *

สิ่ง ที่เล็กเล็กที่ฉันเรียกมันว่าความรัก
แค่เพียงได้รักเท่านั้นคงไม่ยิ่งใหญ่
แต่โลกของฉันนั้นหมุนไปด้วยความรักเธอ เพราะเธอคือ…
สิ่งที่เล็ก เล็กที่ฉันเรียกเธอว่าความรัก
เก็บคำว่ารักไม่กล้าพอจะพูดไป
อยากให้เธอรู้รักใช้เหตุและผลเป็นไง หัวใจเป็นของเธอ
วันพรุ่ง นี้ขอเรียกเธอว่าความรัก