::Colour of life::

ปกติ ฉันก็มักจะเป็นคนที่สายเสมออยู่บ่อยครั้ง

อาจเป็นเพราะ นาฬิกาของฉัน มันเดินช้ากว่าคนอื่น

(นาฬิกาชีวิตนะ ถ้านาฬิกาข้อมือนี่ ตั้งให้เร็วยังไงก็ไร้ค่าเสียจริง - -' )

... แต่ที่พูดมานั่นก็คือการแถดีๆนี่เอง ทำมาเป็นนาฬิกาชีวิต

จริงๆแล้วมัวแต่ทำตัวเพ้อเจ้ออยู่กว่าจะเสด็จออกจากบ้านได้

 

 

แต่เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา (2feb09)  ฉันไปประชุมที่อาร์เอสแล้วก็นัดกับพี่ๆที่ทำงานเก่าว่าจะไปหาไรกินกัน

ไม่เจอกัน 2 ปีแ้ล้ว คิดถึงจริงๆ แม้ฉันจะทำงานที่นั่นแค่ 2 เดือนก็เถอะ - -'

 

นัดหกโมงเย็น ฉันก็ดั๊นเลิกประชุมตั้งแต่สามโมงกว่า...

เพื่อนๆในรัศมี 10 กิโลเมตร ไม่มีใครว่างพอที่จะให้ฉันไปวิ่งเล่นด้วยเลย

 

เอาวะ เดินเซ็นทรัลรอเวลาไปก่อน 

ว่าแล้วก็ เดินเข้าห้องน้ำในเซ็นทรัล เป็นอันดับแรก...และอันดับเดียวก็เดินออกมา.....

 

ตัดสินใจ นั่งรถไปเดินเล่นที่เซ็นทรัลเวิลด์เลยละกัน ไหนๆก็นัดไว้ที่นั่น ก็เอาวะ นั่งรถใต้ดิน 

ไปต่อบีทีเอส ลงสยาม แล้วก็ดูเวลา "เดินไปเรื่อยๆก็ดีเหมือนกัน ไม่ได้รีบอะไร"

 

ก็เดินไปจนถึง หอบแฮกสองที ไม่รอช้าก็เดินเข้าห้างไป

..."เฮ้อ ห้างกว้างๆแล้วต้องมาเดินคนเดียวแบบไม่มีจุดหมายและเงินเดือนยังไม่ออก มันช่างหดหู่จังวะ"

(เกดคิด)

 

ก็เลยไปนั่งเล่นแถวหน้าร้านสกินฟู๊ด หยิบสมุดที่จดประชุมมานั่งลิสรายการว่าต้องทำอะไรบ้าง

นั่งลิสจนหมดมุกแล้วก็นั่งเฉยๆ เฮ้อ ไอ้ตรงข้ามมากันเป็นคู่กระหนุงกระหนิงเลยนะยะ ชิ

สักพักมองไปทางขวา โอ้ว บีทูเอส ไปเดินเล่นดีกว่า

 

ฉันติดแหงกอยู่ในนี้นานมาก ไม่ใช่ว่าจะชอบอ่านหนังสืออะไรมากมาย 

แต่ฉันชอบเดินแผนกเครื่องเขียนมากกกกกเป็นชีวิตจิตใจ

 

หยิบนู่น เล่นนี่ ดูนู่นนี่เพลินมาก แล้วก็ขึ้นชั้นบน ไปดูหนังสือบ้างก็ได้

เดินดูตอนแรกมุ่งไปที่บริหารเลย แล้วก็เลื้อยไปคอมบ้าง ท่องเที่ยวบ้าง

แล้วก็ไปหยุดดูรูปตรงแถวๆสอนทำอาหาร >.< น่ากิน!!!!!!

อยากกินแต่ไม่อยากทำ จะเอาแบบนั้นอ่ะ งอแงในใจคนเดียว ลงไปดิ้นกับพื้น ...

 

ดูจนอิ่ม ก็ไปดูแผนกหนังสือต่างประเทศ ฉันก็ไปขลุกตรงพวก Craft น่าลองทำจังเลย

ใช้เวลานานมากกกกก จากนัดหกโมงก็เลื่อนเป็นหกครึ่ง จนเกือบทุ่ม เค้าถึงมากัน

 

สรุปฉันใช้เวลาตั้งแต่บ่ายสามกว่าๆถึงเกือบทุ่ม กับการเดินห้างคนเดียว 

และยังไม่ได้กินข้าวมาทั้งวัน โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก~~~

 

แล้วเราก็ไปกินโคคาการ์เด้นกัน อร่อย >.< แต่ไม่ค่อยอิ่มเลย มันไม่บุฟอ่ะ สั่งพอเป็นพิธี

4 คนก็ตกคนละ 300 บาท (ถ้ากินบุฟเฟ่ฉันอิ่มแปร้เลยล่ะ)

 

แต่ก่อนหน้านี้ เราเดินหาร้านกันแบบไร้จุดหมาย จนไปเจอร้านญี่ปุ่นร้านนึงก็เอาวะเข้าไปนั่งกันเรียบร้อย

เปิดเมนูจนจำได้ทุกรายการแล้ว สุดท้ายทุกคนก็ลงความเห็นว่า เฮ้ยอยากกินอะไรที่มันแชร์ๆกัน

ก็เลยเอาวะ เปลี่ยนร้านกันมั้ย แล้วก็ทำำตัวเนียนๆเดินออกจากร้าน

 พนักงานขอบคุณกันใหญ่ คงนึกว่ากินกันเสร็จแล้ว ฮ่าๆ

 

แล้วก็เดินไปโออิชิ ต่อคิวเหลืออีก 15 คิว แม่เจ้า วันนี้คงไม่ได้กินเลยต่อคิวเนียนๆแล้วก็จากไปเหมือนกัน

จนปราดตามาโคคาการ์เด้นนั่นล่ะ เฮ้อ...กว่าจะได้กิน

 

วันนี้มาห้างเหมือนจะมีจุดหมาย แต่ก็ไร้จุดหมายกันจริงๆ เลื่อนลอยตั้งแต่ตอนมายันตอนเลือกร้านเลย

แต่ก็ดีใจที่ได้เจอพี่ๆ และมาริโอ้ เมาเร่อ น่ารัก >.< รักนะจุ๊ฟๆ (เดินมากับกุ๊บกิ๊บสินะ - -' )

******************************

 

เฮ้อ..ไร้สาระได้อีกเกดลดา